Met onze stedentrip naar Rome zijn we ook voor het eerst in Italië. Dat betekent dus ook dat we voor het eerst kennismaken met de Italianen en hun gebruiken. Hoewel ik me wel afvraag of je ook in Italië niet veel regionale verschillen hebt in de cultuur, dat is zelfs in Nederland al zo en je daardoor kun je eigenlijk niet spreken van dé Italianen. Maar goed, ik zal ook niet beweren dat ik hier de enige waarheid verkondig, maar ik vind het wel leuk om te delen hoe we de Italianen ervaren nu we hier voor het eerst zijn. Ik observeer vooral wat ik zelf meemaak, en die ervaringen zijn nog heel beperkt. Om dat nu te koppelen aan zo’n groot woord, of om het “Dé Italiaanse mentaliteit” te noemen gaat dan eigenlijk een brug te ver. Maar laat ik toch eens een boekje open doen.
De vriendelijkheid is één van de onderwerpen waar ik even bij stil wil staan. Of beter gezegd de onvriendelijkheid. We ervaren weinig vriendelijkheid, en veel meer gereserveerdheid. Behulpzaamheid is hier niet heel natuurlijk, zoals we dat bijvoorbeeld in Amerika zo vanzelfsprekend vinden inmiddels. Er kan nauwelijks een vriendelijk woord vanaf, je word niet of nauwelijks geholpen tenzij je er om vraagt. En vaak ook nog alleen met de meest hoognodige woorden. Toen we de Roma pass kochten bijvoorbeeld, kregen we dat pasje in een mapje in onze handen geduwd zonder uitleg. Toen we het mapje openden lazen we een opmerking dat de pas moest worden geactiveerd vóór gebruik. Ik toog dus terug naar de verkoopbalie, en daar werd ik eerst weggewuifd en na aandringen legde de verkoper pas uit dat het niet nodig was om de pas te activeren, ik moest hem gewoon scannen bij de ingang. Vijf woorden meer bij het begin waren wel handig geweest!
Bij het Colosseum wilden we naar binnen met de Roma Pass en volgden netjes de bordjes hiervoor. Er stond geen rij, en aan de andere kant van de digitale poortjes stonden 3 medewerkers met elkaar te kletsen. Ze zagen ons klooien, maar we kregen in de poortjes maar geen groen licht om door te lopen. Niets geen reactie, geen hulp, totdat ik ze vroeg of ze even wilden kijken. En achteloos werden we toen “omgeleid” naar het juiste poortje zonder er ook maar 2 woorden aan vuil te maken. Waarom moeten we daar eerst om vragen? Ze hebben ons duidelijk zien hannesen bij de ingang.
Bij de toeristeninformatie vroeg ik om een kaart voor het openbaar vervoer, die kreeg ik zonder woorden in mijn handen gedrukt, zonder uitleg ook. Zoek het allemaal maar uit. Het lijkt wel alsof er een straf staat op teveel woordgebruik ;-P. Misschien heeft het wel te maken met de taal, veel Italianen spreken nauwelijks of heel slecht Engels. Aan ons kun je waarschijnlijk meteen zien dat we geen Italianen zijn, en misschien zijn de Italianen wel heel onzeker om in het Engels te communiceren en vermijden ze dat liever?
Toen we teruggingen naar het Hard Rock Café voor mijn statief dat we hadden vergeten, vroeg ik aan de desk bij de ingang of er een statief was gevonden. Nee! Haar antwoord was heel duidelijk. De ober zei echter dat het wel was gevonden en dat hij het daar had afgegeven. Ik dook dus zelf achter de desk, en zag hem daar staan. Toen ik het meisje daarop wees, werd zij notabene kwaad. Nou ja zeg……
Vriendelijk lachen naar iemand leidt zelden tot een vriendelijke glimlach terug. Als we ’s ochtends ontbijten in het hotel kunnen we de buitenlandse gasten gelijk onderscheiden van de Italiaanse. Die laatsten groeten namelijk niet, ook niet als jij dat wel doet. Ik vind het zelfs onbeleefd. De ruimte is namelijk heel klein, en het hotel heel intiem, vergelijkbaar met een B&B. En ik heb dit niet slechts één keer meegemaakt. Op vele andere plekken is dit de gelegenheid om eens een praatje aan te knopen met anderen, maar de Italianen zijn erg op zichzelf.
De opdringerigheid vind ik ook heel vervelend, al is dat misschien niet exclusief Italiaans. Ook in Griekenland hebben we dat veel meegemaakt. Maar irritant is het wel! Of het nou gladiatoren zijn die je aanklampen of een plastic zwaard in je gezicht duwen omdat ze graag met jou op de foto willen, tegen betaling uiteraard. Ja, misschien is het lucratieve business, maar eerlijk gezegd heb ik nog geen enkele toerist gezien die wel op de foto wilde. Get a life! Of de Aziatische verkopers die je allerlei onzinnige dingen willen verkopen, zoals van die slijmerige ballen die je zo lekker kan gooien. Of sjaaltjes. Of juwelen. Of glitterlampjes. Of gammele statiefjes. Vaak helpt één keer “nee” zeggen niet eens. Als je daarna per ongeluk nog eens hun richting inkijkt proberen ze het gewoon opnieuw. Ook reisgidsen kunnen heel opdringerig zijn, vooral bij de grote attracties waar het heel druk is. Want zij kunnen je immers langs de wachtrijen lozen, en het kost bijna niets extra. Bijna niets. Echt? En als je de eerste afwimpelt, meldt zich weer een tweede. En een derde. En vaak proberen ze het ook nog in verschillende talen, voor het geval je ze niet hebt verstaan. Mens, laat me met rust!
Ook de obers in een restaurant proberen je binnen te lokken, ze willen allemaal dat je bij hen komt eten. Minder opdringerig weliswaar dan de gladiatoren en kornuiten, maar ze proberen het wel. Al blijft deze categorie tenminste vriendelijk, ze moeten tenminste wel aan je verdienen. Als je dan voor hun restaurant kiest, maken ze flauwe grapjes en proberen je intussen van alles aan te smeren. Een extra fles water bijvoorbeeld. Of als je de rekening vraagt en zegt dat je geen dessert wil, vragen ze nog of je echt geen tiramisu wilt? Of koffie? Een kopje thee dan? Nee, dan toch maar echt de rekening. Ze zijn vasthoudend, en blijkbaar hebben ze daarmee veel succes.
Ik had in Italië op de een of andere manier een vorm van galantheid verwacht waarover je vaak hoort, maar ik moet de eerste keer nog meemaken. De deur voor je openhouden terwijl je achter iemand aanloopt naar binnen, of even opzij gaan als je ergens langs wil? Ho maar, dat is echt teveel gevraagd hoor. Zelfs op het trottoir maken Italianen geen plaats voor je, terwijl je probeert om niet op de straat te belanden. Ze blijven rustig met drie naast elkaar lopen, terwijl jij bijna van de stoep wordt afgeduwd. Natuurlijk zijn er uitzonderingen daargelaten, en gebeurt het heus niet elke 5 meter, maar het gebeurt zo vaak dat het wel heel opvallend is.
Wat ik ook heel opvallend vind is de veelheid aan politie die je ziet in de stad. En ze lijken allemaal niets te doen. Op plekken waar veel mensen komen of waar officiële gebouwen staan is er bijna standaard politie aanwezig. Vaak staan ze op een kluitje bij elkaar wat te roken en te praten met elkaar, nauwelijks aandacht voor de omgeving. Het ziet eruit als een heel goede manier om overheidsgeld te verspillen.
Nu moeten jullie niet denken dat ik ben afgeknapt op de Italianen, begrijp me niet verkeerd. Ik heb heus niet alleen negatieve ervaringen, en natuurlijk zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zoals die meneer die me wel duizend keer bedankte omdat ik voor hem opstond in de bus. Ook het temperament vind ik erg leuk om te zien. Twee heren die ogenschijnlijk lijken ruzie te maken, maar gewoon op straat verwikkeld zijn in een gesprek, de passie spreekt uit de gebaren en de woorden.
Ook de mode vind ik heerlijk om te zien, de Italianen hechten duidelijk aan een goede verzorging en presentatie. Vooral de oudere generatie vind ik erg stijlvol en smaakvol, al zie je hier ook soms uitzonderingen. De manier waarop kleuren op elkaar zijn afgestemd, van kleding tot schoeisel en tassen, handschoenen en sjaals. Alles klopt. En puntschoenen van de Italiaanse mannen vind ik ook helemaal geweldig! Of de oudere generatie mannen die zich nog zo mooi kunnen kleden, en dan met hun grijs-witte haar nog zo mooi eruit zien, op de Sean Connery manier. En vaak ruiken ze ook nog zo lekker! Daar kan ik echt van genieten. De mode van de jeugd is net als in Nederland iets over de top. Veel jongens lopen rond in strakke broeken, vaak een soort joggingbroek of bandplooibroek die op de heupen bij het kruis veel te wijd zijn, en dan op de benen heel strak. En dan toch nog de zakken vullen met telefoons en sigaretten, waardoor je van die gekke uitsteeksels ziet. Dat ziet er niet uit, en de combinaties kunnen me niet echt bekoren, maar je ziet wel hoe alles op elkaar is afgestemd, zo compleet, zo passend. Ze hebben er hier duidelijk gevoel voor! En krijg zin om eraan mee te doen. Niet aan die strakke broeken, maar wel om me ook weer eens mooi op te tutten. Het is aanstekelijk! Het is me een raadsel hoe de Italiaanse vrouwen kunnen lopen op hakken van 10 cm door een stad met van die kleine keien overal. Hoewel ik ook goed kan lopen op hakken, zie ik mezelf niet door de stad banjeren ermee. En op die kleine keien had ik in no time mijn enkels over. Maar het ziet er wel heel mooi uit, dat dan weer wel.
Ik vind het heerlijk hier, en ik geniet met volle teugen! Maar we zijn denk ik gewoon verwend met de Amerikaanse vriendelijkheid. Die vinden we gewoon heel erg prettig, en dat hoort voor ons misschien wel een beetje bij vakantie. De Italiaanse mentaliteit is misschien niet eens zo anders als de Nederlandse hoor, thuis is de vriendelijkheid ook niet zo natuurlijk. En bovendien wordt er heel veel goedgemaakt door het lekkere eten. Sodeju zeg, wat kunnen de Italianen lekker eten maken. Volgens mij bestaat er geen restaurant waar je geen lekkere pasta of pizza kunt eten, wat zal dat weer wennen zijn als we thuis zijn. Alleen al daarvoor moeten we beslist nog vaker terugkomen in Italië.
Zondag 13 februari: Fuori le Muri
Ik ben er wel aan gewend dat ik eerder wakker word dan Peter. Om half 8 sta ik op en begin de dag achter de laptop. Ik maak mijn opiniestukje af, surf nog even op internet en maak een planning voor vandaag. Peter blijft in het land der slapenden tot kwart over 9, maar dan staat hij ook op en we maken ons klaar om te ontbijten.
Om kwart over 10 lopen we naar buiten en opnieuw belooft vandaag een prachtige dag te worden. De zon schijnt al volop, de temperatuur is lekker. Voor het hotel nemen we de tram naar Trastevere, een paar haltes verder stappen we weer uit. We gaan vandaag een aantal bezienswaardigheden bekijken die iets verder weg liggen van het centrum en waar niet de hordes toeristen komen. Het is wel even zoeken hoe we dat het best kunnen aanpakken, omdat het kaartje dat wij hebben van het openbaar vervoer heel beperkt is.
Vanuit de tramhalte lopen we richting de Tiber, en vlak voordat we die oversteken zien we aan de oever een marktje. Daar zijn we gek op, dus daar gaan we even een kijkje nemen. Het blijkt een soort zwarte markt te zijn, met veel kleding en schoenen, en ook typisch Italiaanse huisraad voor in de keuken, met vrolijk gekleurde bloemen en zo. Om ons heen is geen toerist te bekennen, maar wel veel van die typisch Italiaanse oudjes zoals je ze ook in de pasta reclames ziet. Leuk om te zien! We kopen er niets, maar het is leuk om even een stukje gezien te hebben.
Daarna steken we de Tiber over en we lopen naar het Piazza de Cavaliere di Malta. Daarvoor moeten we eerst het park voorbij lopen, voordat we de kans krijgen de klim naar boven te maken. Op dit plein is het beroemde sleutelgat waardoor je de St. Pieter kan zien omlijst door een rij bomen achter de deur. Erg grappig om gezien te hebben. Het was heel moeilijk om er een foto van te maken, ik ben benieuwd of die een beetje gelukt is.
Daarna wandelen we weer naar beneden. Aan de voet van de heuvel ligt de Protestantse begraafplaats die zeer de moeite waard is. Je ziet er enorm oude graven met prachtige beelden. Ik vind het prachtig! De ligging is ook erg mooi, tegen de oude stadsmuren aan, wat het geheel veel sfeer geeft. Aan een zijde van de begraafplaats ligt de Piramide van Cestius, een overblijfsel uit de tijd van de belegering van de Egyptenaren. Leuk om te zien. Terwijl ik met de camera rondloop en geniet van de serene rust zit Peter op een bankje in het zonnetje te genieten. Ik ben misschien wel een gek mens, maar ik vind het altijd heerlijk op een begraafplaats. Als we een stedentrip maken probeer ik altijd de mooiste begraafplaats in de planning op te nemen. Ach, zo heeft iedereen z’n tics, toch?
Daarna stappen we op de bus naar de San Paolo fuori le Mura (St. Paulus buiten de muren). Deze tip had ik van Thuul gekregen, en we zijn allebei onder de indruk van deze prachtige kerk. Wauw! De combinatie van kleuren en witte zuilen, prachtige tuin en het enorm grote “schip” is echt ongeëvenaard, we zijn er stil van. We hebben ook mazzel met de timing, want tijdens ons bezoek is net de ochtendmis afgelopen (de kerk bleef gewoon geopend voor toeristen, zo groot is hij!) en het licht blijft nog even aan, dat is handig voor de foto’s. We hebben de St. Pieter nog niet gezien, waar we zijn het er allebei over eens dat dit toch de mooiste kerk is die we tot nu gezien hebben. Een aanrader dus!
Het biechten slaan we over, en na een toiletbezoekje stappen we weer in de bus terug naar het plein voor de Piramide van Cestius. Vanuit hier wandelen we via de stadsmuren naar de Porta San Sebastiano. We hebben intussen weer honger gekregen, en onderweg komen we langs een Italiaans steakhouse. Het is er stervensdruk, en dat moeten allemaal Italianen zijn omdat hier geen toeristen te bekennen zijn. Dat moet dus wel goed eten zijn! Deze gaan we uitproberen. Van onder het stof wordt er nog een Engelse menukaart getoverd . Dat het een steakhouse is, blijkt wel uit de slagersbalie achter in de zaak. Hier kun je je vlees zelf uitzoeken als je dat wilt. Zo grappig! Peter bestelt de bruschetta en de carpaccio, en met handen en voeten legt de serveerster ons uit dat het vlees rauw is. Prima, dat is geen probleem, zo wordt de carpaccio bij ons ook geserveerd. Ik bestel de caprese en een pasta. Ja sorry, ik val in herhaling, maar het lijkt echt alsof de tomaten hier veel lekkerder zijn, en niet te vergeten de echte buffelmozzarella. Je mag mij er ’s nachts voor wakker maken! We zien de slager de carpaccio vers klaarmaken. Met een enorm slagersmes snijdt hij dunne plakjes die hij later plat slaat, leuk om te zien! En het smaakt ook nog eens verrukkelijk! Hij wordt geserveerd met ruccola, rauwe champignons (super vers) en verse parmezaan. De Aceto Basilicum wordt apart geserveerd om naar smaak af te maken. Peter heeft er bijna zijn vingers bij opgegeten! De caprese is ook weer zo lekker, maar het is allemaal wel heel erg veel. De caprese bijvoorbeeld kostte hier €7, terwijl ik bij andere restaurants gemiddeld tussen de €8 en €9 ervoor betaald heb, ik verwachtte daarom ongeveer dezelfde portie. In plaats daarvan krijg ik een pizzabord dat vol ligt met mozzarella en tomaat, en verse basilicum er bovenop. En niet te vergeten de dressing natuurlijk. Het is in elk geval een aanrader, maar dat was vast al duidelijk.
Na het eten wandelen we verder. Het is nog best een stuk lopen tot de Porta San Sebastiano, maar wel een mooie wandeling zo langs de stadsmuren. De Porta is trouwens ook zeer de moeite waard, een mooi plaatje. Op het kruispunt nemen we de bus naar de Crypto de San Callisto, maar dan wacht ons een verrassing. Die is namelijk gesloten. We zijn door de bus bij de achteringang afgezet, en omdat het gesloten is moeten we nu helemaal omlopen naar de Via Appia. Ach, dat kan er ook nog wel bij. Eenmaal op de Via Appia Antica blijkt dat alle catacomben vandaag gesloten zijn, dat is balen! En niemand lijkt te begrijpen waarom dat is, we zijn niet de enige toeristen die er niets van begrijpen. We wandelen toch een stuk over de prachtige oude weg, maar het was leuker geweest als we de wandeling hadden kunnen afwisselen met het bezoeken van de catacomben.
Onderweg pauzeren we even bij een restaurantje waar we de wc mogen gebruiken, en hier zien we veel auto’s staan met een kenteken van het Corps Diplomatique en een landensticker met de letter V. Google heeft me zojuist geleerd dat die staat voor Vaticaanstad, ik heb inderdaad ook veel priesterboordjes gezien hier. Blijkbaar was er dus een speciale gelegenheid vandaag. Vaticaanstad is op 11 februari trouwens ook gesloten, en ik weet eigenlijk niet waarom. Het is geen christelijke feestdag of zo, maar blijkbaar wel iets speciaals. We hebben deze dagen toch al heel veel religieuze mensen gezien, zoals nonnen en priesters in allerlei verschillende soorten gewaden, maar misschien is dat wel heel gewoon zo dichtbij het Vaticaan. Die vergelijking kunnen we nu natuurlijk niet maken omdat we voor het eerst hier zijn.
We wandelen daarna nog even over de route en nemen daarna de bus terug. Deze bus heeft een korte route en als eindstation een metrohalte, vandaar komen we vast weer terug waar we zijn moeten. Als we uitstappen op het eindpunt zien we lijn 87 al klaar staan, en we herinneren ons dat die voor ons hotel ook stopt. Handig! We kunnen nog net instappen en zo even de voeten de broodnodige rust geven. Hoe dichter we bij de stad komen, hoe voller de bus wordt.
Voor het hotel stappen we uit, maar voordat we naar onze kamer gaan lopen we nog even naar de Spar. Hier kopen we nog wat drinken en wat te knabbelen voor vanavond. We hebben vanmiddag zoveel gegeten dat we vast geen grote honger meer krijgen. Bovendien zijn we ook weer erg moe, en ondanks dat het pas 6 uur is, houden we het voor gezien vandaag. We zijn blij dat we zo’n fijn hotel hebben, want we brengen er toch meer tijd door dan de gemiddelde andere toerist volgens mij. Onze dagen zijn gewoon wat korter, de energie is ook wat minder dan die van menig ander. Vooral Peter heeft de rust broodnodig, hij loopt nu al helemaal krom van alle inspanningen. Maar eerlijk is eerlijk: mijn voeten vinden het ook welletjes geweest hoor.
Op de kamer geef ik mijn voeten een bad, eerst lekker warm en daarna ijskoud, om de doorbloeding te verbeteren. Daar knappen ze altijd van op. Ook surf ik wat op internet en schrijf ik het verslag vandaag. En nu klap ik de laptop dicht en ga ik verder lezen in mijn boek.
Á domani!
Om kwart over 10 lopen we naar buiten en opnieuw belooft vandaag een prachtige dag te worden. De zon schijnt al volop, de temperatuur is lekker. Voor het hotel nemen we de tram naar Trastevere, een paar haltes verder stappen we weer uit. We gaan vandaag een aantal bezienswaardigheden bekijken die iets verder weg liggen van het centrum en waar niet de hordes toeristen komen. Het is wel even zoeken hoe we dat het best kunnen aanpakken, omdat het kaartje dat wij hebben van het openbaar vervoer heel beperkt is.
Vanuit de tramhalte lopen we richting de Tiber, en vlak voordat we die oversteken zien we aan de oever een marktje. Daar zijn we gek op, dus daar gaan we even een kijkje nemen. Het blijkt een soort zwarte markt te zijn, met veel kleding en schoenen, en ook typisch Italiaanse huisraad voor in de keuken, met vrolijk gekleurde bloemen en zo. Om ons heen is geen toerist te bekennen, maar wel veel van die typisch Italiaanse oudjes zoals je ze ook in de pasta reclames ziet. Leuk om te zien! We kopen er niets, maar het is leuk om even een stukje gezien te hebben.
Daarna steken we de Tiber over en we lopen naar het Piazza de Cavaliere di Malta. Daarvoor moeten we eerst het park voorbij lopen, voordat we de kans krijgen de klim naar boven te maken. Op dit plein is het beroemde sleutelgat waardoor je de St. Pieter kan zien omlijst door een rij bomen achter de deur. Erg grappig om gezien te hebben. Het was heel moeilijk om er een foto van te maken, ik ben benieuwd of die een beetje gelukt is.
 |  |
|---|
Daarna wandelen we weer naar beneden. Aan de voet van de heuvel ligt de Protestantse begraafplaats die zeer de moeite waard is. Je ziet er enorm oude graven met prachtige beelden. Ik vind het prachtig! De ligging is ook erg mooi, tegen de oude stadsmuren aan, wat het geheel veel sfeer geeft. Aan een zijde van de begraafplaats ligt de Piramide van Cestius, een overblijfsel uit de tijd van de belegering van de Egyptenaren. Leuk om te zien. Terwijl ik met de camera rondloop en geniet van de serene rust zit Peter op een bankje in het zonnetje te genieten. Ik ben misschien wel een gek mens, maar ik vind het altijd heerlijk op een begraafplaats. Als we een stedentrip maken probeer ik altijd de mooiste begraafplaats in de planning op te nemen. Ach, zo heeft iedereen z’n tics, toch?
 |  |
|---|
 |  |
|---|
Daarna stappen we op de bus naar de San Paolo fuori le Mura (St. Paulus buiten de muren). Deze tip had ik van Thuul gekregen, en we zijn allebei onder de indruk van deze prachtige kerk. Wauw! De combinatie van kleuren en witte zuilen, prachtige tuin en het enorm grote “schip” is echt ongeëvenaard, we zijn er stil van. We hebben ook mazzel met de timing, want tijdens ons bezoek is net de ochtendmis afgelopen (de kerk bleef gewoon geopend voor toeristen, zo groot is hij!) en het licht blijft nog even aan, dat is handig voor de foto’s. We hebben de St. Pieter nog niet gezien, waar we zijn het er allebei over eens dat dit toch de mooiste kerk is die we tot nu gezien hebben. Een aanrader dus!
 |  |
|---|
 |  |
|---|
Het biechten slaan we over, en na een toiletbezoekje stappen we weer in de bus terug naar het plein voor de Piramide van Cestius. Vanuit hier wandelen we via de stadsmuren naar de Porta San Sebastiano. We hebben intussen weer honger gekregen, en onderweg komen we langs een Italiaans steakhouse. Het is er stervensdruk, en dat moeten allemaal Italianen zijn omdat hier geen toeristen te bekennen zijn. Dat moet dus wel goed eten zijn! Deze gaan we uitproberen. Van onder het stof wordt er nog een Engelse menukaart getoverd . Dat het een steakhouse is, blijkt wel uit de slagersbalie achter in de zaak. Hier kun je je vlees zelf uitzoeken als je dat wilt. Zo grappig! Peter bestelt de bruschetta en de carpaccio, en met handen en voeten legt de serveerster ons uit dat het vlees rauw is. Prima, dat is geen probleem, zo wordt de carpaccio bij ons ook geserveerd. Ik bestel de caprese en een pasta. Ja sorry, ik val in herhaling, maar het lijkt echt alsof de tomaten hier veel lekkerder zijn, en niet te vergeten de echte buffelmozzarella. Je mag mij er ’s nachts voor wakker maken! We zien de slager de carpaccio vers klaarmaken. Met een enorm slagersmes snijdt hij dunne plakjes die hij later plat slaat, leuk om te zien! En het smaakt ook nog eens verrukkelijk! Hij wordt geserveerd met ruccola, rauwe champignons (super vers) en verse parmezaan. De Aceto Basilicum wordt apart geserveerd om naar smaak af te maken. Peter heeft er bijna zijn vingers bij opgegeten! De caprese is ook weer zo lekker, maar het is allemaal wel heel erg veel. De caprese bijvoorbeeld kostte hier €7, terwijl ik bij andere restaurants gemiddeld tussen de €8 en €9 ervoor betaald heb, ik verwachtte daarom ongeveer dezelfde portie. In plaats daarvan krijg ik een pizzabord dat vol ligt met mozzarella en tomaat, en verse basilicum er bovenop. En niet te vergeten de dressing natuurlijk. Het is in elk geval een aanrader, maar dat was vast al duidelijk.
 |  |
|---|
Na het eten wandelen we verder. Het is nog best een stuk lopen tot de Porta San Sebastiano, maar wel een mooie wandeling zo langs de stadsmuren. De Porta is trouwens ook zeer de moeite waard, een mooi plaatje. Op het kruispunt nemen we de bus naar de Crypto de San Callisto, maar dan wacht ons een verrassing. Die is namelijk gesloten. We zijn door de bus bij de achteringang afgezet, en omdat het gesloten is moeten we nu helemaal omlopen naar de Via Appia. Ach, dat kan er ook nog wel bij. Eenmaal op de Via Appia Antica blijkt dat alle catacomben vandaag gesloten zijn, dat is balen! En niemand lijkt te begrijpen waarom dat is, we zijn niet de enige toeristen die er niets van begrijpen. We wandelen toch een stuk over de prachtige oude weg, maar het was leuker geweest als we de wandeling hadden kunnen afwisselen met het bezoeken van de catacomben.
 |  |
|---|
 |  |
|---|
Onderweg pauzeren we even bij een restaurantje waar we de wc mogen gebruiken, en hier zien we veel auto’s staan met een kenteken van het Corps Diplomatique en een landensticker met de letter V. Google heeft me zojuist geleerd dat die staat voor Vaticaanstad, ik heb inderdaad ook veel priesterboordjes gezien hier. Blijkbaar was er dus een speciale gelegenheid vandaag. Vaticaanstad is op 11 februari trouwens ook gesloten, en ik weet eigenlijk niet waarom. Het is geen christelijke feestdag of zo, maar blijkbaar wel iets speciaals. We hebben deze dagen toch al heel veel religieuze mensen gezien, zoals nonnen en priesters in allerlei verschillende soorten gewaden, maar misschien is dat wel heel gewoon zo dichtbij het Vaticaan. Die vergelijking kunnen we nu natuurlijk niet maken omdat we voor het eerst hier zijn.
We wandelen daarna nog even over de route en nemen daarna de bus terug. Deze bus heeft een korte route en als eindstation een metrohalte, vandaar komen we vast weer terug waar we zijn moeten. Als we uitstappen op het eindpunt zien we lijn 87 al klaar staan, en we herinneren ons dat die voor ons hotel ook stopt. Handig! We kunnen nog net instappen en zo even de voeten de broodnodige rust geven. Hoe dichter we bij de stad komen, hoe voller de bus wordt.
Voor het hotel stappen we uit, maar voordat we naar onze kamer gaan lopen we nog even naar de Spar. Hier kopen we nog wat drinken en wat te knabbelen voor vanavond. We hebben vanmiddag zoveel gegeten dat we vast geen grote honger meer krijgen. Bovendien zijn we ook weer erg moe, en ondanks dat het pas 6 uur is, houden we het voor gezien vandaag. We zijn blij dat we zo’n fijn hotel hebben, want we brengen er toch meer tijd door dan de gemiddelde andere toerist volgens mij. Onze dagen zijn gewoon wat korter, de energie is ook wat minder dan die van menig ander. Vooral Peter heeft de rust broodnodig, hij loopt nu al helemaal krom van alle inspanningen. Maar eerlijk is eerlijk: mijn voeten vinden het ook welletjes geweest hoor.
Op de kamer geef ik mijn voeten een bad, eerst lekker warm en daarna ijskoud, om de doorbloeding te verbeteren. Daar knappen ze altijd van op. Ook surf ik wat op internet en schrijf ik het verslag vandaag. En nu klap ik de laptop dicht en ga ik verder lezen in mijn boek.
Á domani!
Maandag 14 februari: Vaticaanstad en Feestdiner
Ondanks dat ik gisteren niet in slaap kon komen, gaat de wekker vandaag toch onverbiddelijk af om half 7. En dat, terwijl het Valentijnsdag is vandaag. En nog veel belangrijkers: het is de dag dat we 12,5 jaar getrouwd zijn. Maar toch gaat de wekker, want ik wil de St. Pieter in Vaticaanstad toch wel erg graag zien, en liefst ook nog naar boven klimmen in de koepel.
We ontbijten licht vandaag, en om half 9 lopen we alweer naar buiten. Het wordt misschien saai, maar toch lijkt het weer een prachtige dag te worden. De zon schijnt al volop, het is heerlijk om buiten te zijn. We nemen de bus naar Vaticaanstad en lopen dan naar de ingang van de St. Pieter. Geen wachtrij vandaag, gelukkig! Eerst moeten we hier door de beveiliging en dan lopen we de immens grote kerk in. We wisten wel dat hij groot is, maar het overtreft nog onze verwachtingen. Wat een rijkdom, wat een pracht en praal. Het is nog niet zo druk, dus we kunnen alles prima bekijken.
In één van de uiteindes van “het schip” is een mis aan de gang en de bewaking geeft aan dat er geen foto’s mogen worden gemaakt. Boven in de koepel zijn glazenwassers bezig en dat vind ik wel een grappig gezicht. Ik vraag of ik daar wel een foto van mag maken, en de oude bewaker knikt bevestigend. Maar dan komt er een jonge bewaker op ons af die boos wordt en zegt dat ik geen foto’s mag maken. Peter antwoordt hem dat ik het gevraagd had en dat het van de andere bewaker wel mocht. Dat valt echter niet in goede aarde, en we krijgen een preek over respect. Peter troont hem mee om te bewijzen dat we netjes toestemming hebben gekregen, maar de oudere man houdt zijn kaken stijf op elkaar. En de jongere bewaker luistert niet eens, hij probeert Peter te dwingen zijn mond te houden. We krijgen dan een laatste waarschuwing voordat we de St. Pieter uitgegooid worden, de jonge bewaker moet duidelijk bewijzen dat hij de baas is en geeft hier een live voorstelling van een staaltje machtsvertoon weg. In de St. Pieter notabene. Op Valentijnsdag. Op onze huwelijksverjaardag. Precies wat we hadden verwacht hier, en we zijn nog wel zo’n brave burgers. Pffff……Ik sus de boel en zeg dat het niet de moeite waard is, en ik neem Peter mee op sleeptouw de andere kant op. Onrechtvaardigheid en machtsvertoon zijn goede manieren om Peter op de kast te jagen en boos te maken, dan komt er weer een klein straatschoffie in hem naar boven die mij verdedigt. Toch wel lief van hem, maar het leek me beter om niet het laatste woord te hebben hier. Ik denk trouwens dat er maar weinigen zijn die kunnen zeggen dat ze bijna uit de St. Pieter gegooid zijn, hebben we toch een prestatie neergezet vandaag ;-)
Als we zijn uitgekeken besluiten we om naar boven te gaan in de koepel. Het eerste gedeelte gaan we met de lift, en daarna moeten we nog behoorlijk wat trappen nemen, 320 treden om precies te zijn. De informatie van Natasja dat het een behoorlijk claustrofobische ervaring was voor haar verdring ik maar, en dat 320 treden ongeveer overeenkomt met 24 verdiepingen vergeet ik ook even voor het gemak. Ik wil gewoon naar boven! En dat zal ik weten. Het eerste gedeelte valt nog wel mee, de trap is hier nog redelijk breed. Maar hoe hoger we komen, hoe smaller het wordt. Gelukkig kan ik af en toe even op adem komen. Op een gegeven moment lopen de muren schuin, en dat is best lastig lopen. Het laatste gedeelte over een idioot smalle wenteltrap breekt me echt het zweet uit. Ik twijfel even of ik nog wel verder ga, het liefst keerde ik om, maar ik zie mezelf ook niet tegen de richting in lopen over de smalle trappen. Ik spreek mezelf bemoedigend toe “Als iedereen dit kan, kan ik dit ook”en ik blijf het maar herhalen om te voorkomen dat ik in paniek raak, terwijl ik intussen het laatste stukje toch weet te overbruggen.
Eenmaal boven duurt het even voordat ik kan genieten van het mooie uitzicht. Ik moet er nog even niet aan denken dat ik ook weer terug naar beneden moet. Als ik weer op adem ben ga ik met de camera de koepel rond en maak foto’s van het prachtige uitzicht. Het is nog een beetje heiig door het vroege tijdstip, maar toch zijn veel bezienswaardigheden goed te herkennen. Het is mooi hierboven, maar ik doe dit beslist geen tweede keer. Als ik weer genoeg moed verzameld heb gaan we terug naar beneden, de terugweg gaat in elk geval een stuk sneller. Mijn benen zijn wel heel week geworden door de ongewende inspanning, en mijn knieën hebben moeite om niet te knikken. En dat heeft niets met deze bijzondere datum te maken, helaas.
Op de terugweg naar buiten schroef ik nog even de meest lichtsterke lens op de camera om daarmee nog wat plaatjes te schieten en dan houden we het voor gezien. Het volgende doel is een plek te vinden waar we even kunnen bijkomen. Het is inmiddels 11 uur en ik begin ook trek te krijgen. Vanavond willen voor de speciale gelegenheid lekker gaan uit eten, we hebben daarvoor een Japans restaurant uitgezocht, en dus willen we vandaag vroeg lunchen om vanavond genoeg trek te hebben. We kiezen het restaurant uit op de stoelen, want we willen even lekker zitten. Veel restaurantjes hier hebben van die verschrikkelijk houten stoelen waar je je kont nog op kunt breken, zo hard zijn ze.
Tegenover het Vaticaan vinden we iets dat ons aanspreekt, het eten kun je kiezen aan een buffet. Peter gaat vandaag voor Duitse worst met gebakken aardappeltjes, hij heeft genoeg van pasta en pizza. Ik nog niet, ik kies de pastissimo, een ovengericht dat lijkt op lasagne, maar niet met lasagnebladen wordt gemaakt, maar met verschillende soorten pasta’s. Het smaakt ons prima.
Als we zijn uitgerust lopen we vanuit het Vaticaan via de Via Cola de Rienzo, een winkelstraat, naar het Vredesaltaar van Augustus. Peter scoort onderweg een heel mooie winterjas in de uitverkoop, hij staat echt prachtig. Als we bij het mausoleum zijn blijkt het gesloten. Ik heb blijkbaar niet goed opgelet, want in mijn eigen informatie vind ik later terug dat het elke maandag gesloten is. Maar ach, de wandeling is niet voor niets geweest met de score van Peter.
Omdat we vanavond ook nog op pad willen, kiezen we nu om te gaan uitrusten in het hotel. We nemen de bus terug en gaan relaxen op onze kamer. Het is dan inmiddels half 2 geworden. Peter heeft veel pijn, en de rust heeft hij broodnodig. Terwijl ik het reisverslag alvast bijwerk, en wat lees in mijn boek, kijkt Peter tv en daarna doet hij even een dutje. Om 5 uur zijn we voldoende uitgerust om er weer op uit te trekken. Vanuit het hotel lopen we eerst naar de Campodoglio, ik heb gelezen dat je vanaf de Capitolijn ’s avonds een mooi uitzicht hebt op het verlichtte Forum Romanum. Terwijl de zon net onder is maak ik wat plaatjes, maar de mooie verlichting blijft hier achterwege. We zien overal om ons heen de verlichting aan gaan, maar het Forum Romanum blijft aardig in het donker gehuld. We besluiten om dan naar het colosseum te lopen, die staat wel mooi in de schijnwerpers. Met het statief maak ik een paar plaatjes en dan lopen we naar de taxi standplaats.
We gaan vanavond eten bij Giapponese Harusaki, een Japans restaurant dat goed scoort bij Tripadvisor. We zijn allebei dol op sushi en proberen op vakantie ook minstens een keer sushi te eten, het leek ons voor vanavond ook een goed idee voor ons jubileum. Het restaurant ligt buiten de muren, en we besluiten om een taxi te nemen. Een dure grap, maar het scheelt zoeken, want het adres staat net niet op onze kaartjes. We spreken een prijs af van €25 en laten ons voor de deur afzetten, het is inmiddels 7 uur als we arriveren. We hebben een reservering, maar dat was niet nodig want we zijn de eerste gasten. Italianen eten veel later dan wij gewend zijn.
In het restaurant wacht ons een verrassing als we de menukaart open slaan, de gerechten zijn bijna identiek aan een gemiddeld menu in een Amerikaanse Japanner. We herkennen de namen van de rolls gelijk: dragon roll, rainbow roll, spicy tuna, spider, samurai etcetera. Al onze favorieten hebben ze hier, behalve de hamachi. We toosten met een glas prosecco, onze eerste wijn deze vakantie. Maar dat hoort er nu toch echt wel bij! We hebben iets te vieren tenslotte. Het eten smaakt heel goed, we zijn bij met onze keuze. Omdat we de enigen zijn in het restaurant wordt alles kort na elkaar geserveerd, en dus zijn we ook alweer vroeg klaar. De prijs voor een sushi menu is vergelijkbaar met Nederland, we betalen ongeveer het zelfde als we thuis zouden betalen.
We vragen in het restaurant welke bus we kunnen nemen om bij de Trevi fontijn te komen, en tot onze verbazing gaat er vlakbij een directe lijn naartoe. Dat is mazzel hebben! Als we naar de bushalte lopen staat er een bus te wachten, en daarna zijn we in ongeveer 20 minuten op de plek van bestemming. Omdat ik niet zo snel kan vinden op de kaart waar we zijn, vragen we aan een straatverkoper in welke richting de fontein ligt, en die stuurt ons regelrecht de verkeerde kant op. Als ik onraad ruik vraag ik nog eens, en dan worden we de goede kant op gestuurd. Het is stervensdruk bij de fontein, blijkbaar is het een geliefd plekje voor Valentijnsdag. Er lopen overal rozenverkopers, maar Peter wordt er niet door in de verleiding gebracht. De brave ziel kent nu eenmaal geen greintje romantiek, en toch ben ik al meer dan 22,5 jaar samen met hem, waarvan 12,5 jaar getrouwd. Hij heeft veel andere goede kanten! Met het statief maak ik een paar foto’s, maar eigenlijk is het veel te druk om een goede compositie te maken, we houden het snel voor gezien. En ach, na zoveel jaar is romantiek ook prima met z’n tweetjes op de bank, bij wijze van spreken dan. Daar is geen fontein voor nodig, en al helemaal niet zoveel publiek. En eerlijk is eerlijk, ik ben zelf ook geen romantische ziel. Ik ben een beetje onhandig op dat gebied. We hebben later een mooie reis om op terug te kijken, lekker met z’n tweetjes, die neemt niemand ons meer af. Een mooie herinnering is veel meer waard dan een cadeautje of een romantisch gebaar, dat hij van me houdt weet ik toch wel. En andersom ook, dat heb ik zojuist nog even gecontroleerd ;-)
Na de fontein-ervaring zijn we weer op de bus gestapt naar het hotel waar we om half 10 weer op bed zijn neergeploft. Even het reisverslag afmaken, een film kijken en even lezen, en dan maken we al slapend een einde aan deze dag.
Dormi bene!
We ontbijten licht vandaag, en om half 9 lopen we alweer naar buiten. Het wordt misschien saai, maar toch lijkt het weer een prachtige dag te worden. De zon schijnt al volop, het is heerlijk om buiten te zijn. We nemen de bus naar Vaticaanstad en lopen dan naar de ingang van de St. Pieter. Geen wachtrij vandaag, gelukkig! Eerst moeten we hier door de beveiliging en dan lopen we de immens grote kerk in. We wisten wel dat hij groot is, maar het overtreft nog onze verwachtingen. Wat een rijkdom, wat een pracht en praal. Het is nog niet zo druk, dus we kunnen alles prima bekijken.
 |  |
|---|
 |  |
|---|
 |  |
|---|
In één van de uiteindes van “het schip” is een mis aan de gang en de bewaking geeft aan dat er geen foto’s mogen worden gemaakt. Boven in de koepel zijn glazenwassers bezig en dat vind ik wel een grappig gezicht. Ik vraag of ik daar wel een foto van mag maken, en de oude bewaker knikt bevestigend. Maar dan komt er een jonge bewaker op ons af die boos wordt en zegt dat ik geen foto’s mag maken. Peter antwoordt hem dat ik het gevraagd had en dat het van de andere bewaker wel mocht. Dat valt echter niet in goede aarde, en we krijgen een preek over respect. Peter troont hem mee om te bewijzen dat we netjes toestemming hebben gekregen, maar de oudere man houdt zijn kaken stijf op elkaar. En de jongere bewaker luistert niet eens, hij probeert Peter te dwingen zijn mond te houden. We krijgen dan een laatste waarschuwing voordat we de St. Pieter uitgegooid worden, de jonge bewaker moet duidelijk bewijzen dat hij de baas is en geeft hier een live voorstelling van een staaltje machtsvertoon weg. In de St. Pieter notabene. Op Valentijnsdag. Op onze huwelijksverjaardag. Precies wat we hadden verwacht hier, en we zijn nog wel zo’n brave burgers. Pffff……Ik sus de boel en zeg dat het niet de moeite waard is, en ik neem Peter mee op sleeptouw de andere kant op. Onrechtvaardigheid en machtsvertoon zijn goede manieren om Peter op de kast te jagen en boos te maken, dan komt er weer een klein straatschoffie in hem naar boven die mij verdedigt. Toch wel lief van hem, maar het leek me beter om niet het laatste woord te hebben hier. Ik denk trouwens dat er maar weinigen zijn die kunnen zeggen dat ze bijna uit de St. Pieter gegooid zijn, hebben we toch een prestatie neergezet vandaag ;-)
Als we zijn uitgekeken besluiten we om naar boven te gaan in de koepel. Het eerste gedeelte gaan we met de lift, en daarna moeten we nog behoorlijk wat trappen nemen, 320 treden om precies te zijn. De informatie van Natasja dat het een behoorlijk claustrofobische ervaring was voor haar verdring ik maar, en dat 320 treden ongeveer overeenkomt met 24 verdiepingen vergeet ik ook even voor het gemak. Ik wil gewoon naar boven! En dat zal ik weten. Het eerste gedeelte valt nog wel mee, de trap is hier nog redelijk breed. Maar hoe hoger we komen, hoe smaller het wordt. Gelukkig kan ik af en toe even op adem komen. Op een gegeven moment lopen de muren schuin, en dat is best lastig lopen. Het laatste gedeelte over een idioot smalle wenteltrap breekt me echt het zweet uit. Ik twijfel even of ik nog wel verder ga, het liefst keerde ik om, maar ik zie mezelf ook niet tegen de richting in lopen over de smalle trappen. Ik spreek mezelf bemoedigend toe “Als iedereen dit kan, kan ik dit ook”en ik blijf het maar herhalen om te voorkomen dat ik in paniek raak, terwijl ik intussen het laatste stukje toch weet te overbruggen.
Eenmaal boven duurt het even voordat ik kan genieten van het mooie uitzicht. Ik moet er nog even niet aan denken dat ik ook weer terug naar beneden moet. Als ik weer op adem ben ga ik met de camera de koepel rond en maak foto’s van het prachtige uitzicht. Het is nog een beetje heiig door het vroege tijdstip, maar toch zijn veel bezienswaardigheden goed te herkennen. Het is mooi hierboven, maar ik doe dit beslist geen tweede keer. Als ik weer genoeg moed verzameld heb gaan we terug naar beneden, de terugweg gaat in elk geval een stuk sneller. Mijn benen zijn wel heel week geworden door de ongewende inspanning, en mijn knieën hebben moeite om niet te knikken. En dat heeft niets met deze bijzondere datum te maken, helaas.
 |  |
|---|
Op de terugweg naar buiten schroef ik nog even de meest lichtsterke lens op de camera om daarmee nog wat plaatjes te schieten en dan houden we het voor gezien. Het volgende doel is een plek te vinden waar we even kunnen bijkomen. Het is inmiddels 11 uur en ik begin ook trek te krijgen. Vanavond willen voor de speciale gelegenheid lekker gaan uit eten, we hebben daarvoor een Japans restaurant uitgezocht, en dus willen we vandaag vroeg lunchen om vanavond genoeg trek te hebben. We kiezen het restaurant uit op de stoelen, want we willen even lekker zitten. Veel restaurantjes hier hebben van die verschrikkelijk houten stoelen waar je je kont nog op kunt breken, zo hard zijn ze.
Tegenover het Vaticaan vinden we iets dat ons aanspreekt, het eten kun je kiezen aan een buffet. Peter gaat vandaag voor Duitse worst met gebakken aardappeltjes, hij heeft genoeg van pasta en pizza. Ik nog niet, ik kies de pastissimo, een ovengericht dat lijkt op lasagne, maar niet met lasagnebladen wordt gemaakt, maar met verschillende soorten pasta’s. Het smaakt ons prima.
Als we zijn uitgerust lopen we vanuit het Vaticaan via de Via Cola de Rienzo, een winkelstraat, naar het Vredesaltaar van Augustus. Peter scoort onderweg een heel mooie winterjas in de uitverkoop, hij staat echt prachtig. Als we bij het mausoleum zijn blijkt het gesloten. Ik heb blijkbaar niet goed opgelet, want in mijn eigen informatie vind ik later terug dat het elke maandag gesloten is. Maar ach, de wandeling is niet voor niets geweest met de score van Peter.
 |  |
|---|
Omdat we vanavond ook nog op pad willen, kiezen we nu om te gaan uitrusten in het hotel. We nemen de bus terug en gaan relaxen op onze kamer. Het is dan inmiddels half 2 geworden. Peter heeft veel pijn, en de rust heeft hij broodnodig. Terwijl ik het reisverslag alvast bijwerk, en wat lees in mijn boek, kijkt Peter tv en daarna doet hij even een dutje. Om 5 uur zijn we voldoende uitgerust om er weer op uit te trekken. Vanuit het hotel lopen we eerst naar de Campodoglio, ik heb gelezen dat je vanaf de Capitolijn ’s avonds een mooi uitzicht hebt op het verlichtte Forum Romanum. Terwijl de zon net onder is maak ik wat plaatjes, maar de mooie verlichting blijft hier achterwege. We zien overal om ons heen de verlichting aan gaan, maar het Forum Romanum blijft aardig in het donker gehuld. We besluiten om dan naar het colosseum te lopen, die staat wel mooi in de schijnwerpers. Met het statief maak ik een paar plaatjes en dan lopen we naar de taxi standplaats.
 |  |
|---|
We gaan vanavond eten bij Giapponese Harusaki, een Japans restaurant dat goed scoort bij Tripadvisor. We zijn allebei dol op sushi en proberen op vakantie ook minstens een keer sushi te eten, het leek ons voor vanavond ook een goed idee voor ons jubileum. Het restaurant ligt buiten de muren, en we besluiten om een taxi te nemen. Een dure grap, maar het scheelt zoeken, want het adres staat net niet op onze kaartjes. We spreken een prijs af van €25 en laten ons voor de deur afzetten, het is inmiddels 7 uur als we arriveren. We hebben een reservering, maar dat was niet nodig want we zijn de eerste gasten. Italianen eten veel later dan wij gewend zijn.
In het restaurant wacht ons een verrassing als we de menukaart open slaan, de gerechten zijn bijna identiek aan een gemiddeld menu in een Amerikaanse Japanner. We herkennen de namen van de rolls gelijk: dragon roll, rainbow roll, spicy tuna, spider, samurai etcetera. Al onze favorieten hebben ze hier, behalve de hamachi. We toosten met een glas prosecco, onze eerste wijn deze vakantie. Maar dat hoort er nu toch echt wel bij! We hebben iets te vieren tenslotte. Het eten smaakt heel goed, we zijn bij met onze keuze. Omdat we de enigen zijn in het restaurant wordt alles kort na elkaar geserveerd, en dus zijn we ook alweer vroeg klaar. De prijs voor een sushi menu is vergelijkbaar met Nederland, we betalen ongeveer het zelfde als we thuis zouden betalen.
We vragen in het restaurant welke bus we kunnen nemen om bij de Trevi fontijn te komen, en tot onze verbazing gaat er vlakbij een directe lijn naartoe. Dat is mazzel hebben! Als we naar de bushalte lopen staat er een bus te wachten, en daarna zijn we in ongeveer 20 minuten op de plek van bestemming. Omdat ik niet zo snel kan vinden op de kaart waar we zijn, vragen we aan een straatverkoper in welke richting de fontein ligt, en die stuurt ons regelrecht de verkeerde kant op. Als ik onraad ruik vraag ik nog eens, en dan worden we de goede kant op gestuurd. Het is stervensdruk bij de fontein, blijkbaar is het een geliefd plekje voor Valentijnsdag. Er lopen overal rozenverkopers, maar Peter wordt er niet door in de verleiding gebracht. De brave ziel kent nu eenmaal geen greintje romantiek, en toch ben ik al meer dan 22,5 jaar samen met hem, waarvan 12,5 jaar getrouwd. Hij heeft veel andere goede kanten! Met het statief maak ik een paar foto’s, maar eigenlijk is het veel te druk om een goede compositie te maken, we houden het snel voor gezien. En ach, na zoveel jaar is romantiek ook prima met z’n tweetjes op de bank, bij wijze van spreken dan. Daar is geen fontein voor nodig, en al helemaal niet zoveel publiek. En eerlijk is eerlijk, ik ben zelf ook geen romantische ziel. Ik ben een beetje onhandig op dat gebied. We hebben later een mooie reis om op terug te kijken, lekker met z’n tweetjes, die neemt niemand ons meer af. Een mooie herinnering is veel meer waard dan een cadeautje of een romantisch gebaar, dat hij van me houdt weet ik toch wel. En andersom ook, dat heb ik zojuist nog even gecontroleerd ;-)
Na de fontein-ervaring zijn we weer op de bus gestapt naar het hotel waar we om half 10 weer op bed zijn neergeploft. Even het reisverslag afmaken, een film kijken en even lezen, en dan maken we al slapend een einde aan deze dag.
Dormi bene!
Dinsdag 15 februari: winkelen op herhaling
Na een lange dag gisteren slapen we vandaag lekker uit, en dat lukt ons redelijk. Ik sta pas om half 9 op, Peter houdt het nog veel langer vol. Ik tut een beetje, surf wat op internet en zoek wat alternatieven om vandaag de dag te besteden. Ik was eigenlijk van plan om naar Tivoli te gaan, maar Peter liet doorschemeren dat hij dat geen zin in had en liever nog een dagje ging winkelen.
Peter gaat vandaag in z’n eentje ontbijten en brengt mij een broodje en een croissantje op de kamer, met een glaasje jus. Lief! Ik doe lekker op mijn gemak, en pas om 11 uur zijn we allebei klaar om de deur uit te gaan. Het wordt definitief niet Tivoli, Peter heeft geen zin om dingen te bekijken. In plaats daarvan zoeken we nog wat plekjes op om te winkelen, we maken er een kort dagje van vandaag.
Vanuit het hotel lopen we via het Pantheon naar een aantal winkels die ik op internet had gevonden. Het is buiten heerlijk warm in de zon, wat hebben we toch geluk met het weer. De hele week hebben we geen drup regen gezien, en slechts 1 ochtend wat bewolking gehad. Alsof we dit besteld hadden! Daarna lopen we via het winkelgebied bij de Piazza di Spagna naar de metro. Hier nemen we de metro naar het zuiden van de stad, bijna het einde van de lijn, naar een winkelcentrum. We stappen uit bij de halte Cinnecita, het winkelcentrum heeft dezelfde naam. Bij deze metrohalte liggen ook de Italiaanse filmstudio’s, maar van buiten de muren zien we er niet zoveel van.
Het winkelcentrum is klein, en het aanbod valt ons erg tegen. Buiten de lunch bij McDonalds kopen we er niets, en na 2 uurtjes nemen we weer de metro terug naar Spagna. Hier lopen we nog wat rond door de straatjes die we eerder hebben overgeslagen en we vermaken ons met het kijken naar mensen. Bij een parfumerie zie ik in het voorbij gaan het merk Smashbox uitgestald staan, een merk dat ik ken uit Amerika. Daar heb ik al eerder dingen van gekocht, en met name de foundation beviel me enorm goed. Wat een mazzel! Het merk wordt in Nederland niet verkocht, dus ik besluit er hier een mee te nemen.
Na deze winkel houden we het voor gezien. De batterijen zijn leeg, we zijn klaar met Rome en gaan terug naar het hotel. We hebben zin om nog even te relaxen voordat we ons afscheidsetentje doen vanavond. Morgen weer terug naar huis, het is mooi geweest. We kijken uit naar het weerzien met onze lieve hondjes die we deze week hebben gemist. Terwijl ik het reisverslag alvast bijwerk, kijkt Peter een film. Daarna pak ik mijn boek weer, maar tijdens het lezen doezel ik af en toe weg. Ik ben zelf ook doodmoe. Zo’n weekje stadten is blijkbaar heel vermoeiend, ook al ligt het tempo bij ons lager dan gemiddeld.
Om 8 uur lopen we de stad nog even in voor een laatste Italiaans diner. In een van de steegjes in de richting van het Pantheon vinden we een tentje dat behoorlijk vol zit, en schuiven we aan. Als we gaan zitten hebben we de neiging om alweer weg te gaan, zo belabberd zijn de tafels en de stoelen. De tafels hebben onder het blad een heel hoge rand, en onderaan de poten ook. De stoelen hebben ook dwarsbalkjes onder aan de poten. Je kunt je voeten dus nergens kwijt, behalve klem tussen de tafel en de stoel. En Peter’s lange benen zitten ook nog eens klem onder de tafel. Maar zin om nog verder te zoeken hebben we ook niet, en onze ervaring is dat het eten snel geserveerd wordt.
We vallen in herhaling en bestellen het gebruikelijke: bruschetta en een pizza voor Peter, caprese en lasagne voor mij. De voorgerechten komen inderdaad snel, maar de hoofdgerechten laten lang op zich wachten. De pizza van Peter is bovendien niet goed, ze zijn ingrediënten vergeten. Als we na lang wuiven eindelijk de aandacht weten te trekken van de ober wil hij deze alsnog koud naserveren, maar dat vinden we geen goed idee en we wuiven het weg. We willen niet betalen voor koude ingrediënten bovenop een pizza. Het smaakt ook allemaal niet bijster goed, we zijn veel beter gewend. Wel jammer voor het afscheidsetentje, maar des te meer een reden om terug te komen in Italië.
Na het eten betalen we snel, de ober is niet blij met ons en laat dat duidelijk blijken. Jammer dan! We lopen snel terug naar het hotel. Als ik de bagage weer inpak loopt Peter nog snel even langs de pinautomaat en daarna maken we ons op voor de laatste nacht. Morgen weer in ons eigen heerlijke bedje slapen, en de hondjes knuffelen. Heerlijk vooruitzicht! We hebben een fantastische week gehad, een die we niet snel meer zullen vergeten, maar het is ook heel fijn om weer naar huis te gaan. En wie weet wat er nog in het vat zit dit jaar! Geen Amerika-reis, maar dat behoort volgend jaar misschien weer tot de mogelijkheden. Dit jaar wordt het waarschijnlijk een autovakantie in Europa, mogelijk voor het eerst met z’n drietjes. Spannend! En wie weet ga ik nog een leuk reisje maken met mijn vriendin naar Rusland. St. Petersburg en Moskou staan beiden al heel lang op ons verlanglijstje, en toevallig liepen we tegen een aanbieding aan van BBI reizen voor die bestemming. Wie weet!?
Voor nu lekker slapen, en morgen gezond weer op. Arrividerci!
Peter gaat vandaag in z’n eentje ontbijten en brengt mij een broodje en een croissantje op de kamer, met een glaasje jus. Lief! Ik doe lekker op mijn gemak, en pas om 11 uur zijn we allebei klaar om de deur uit te gaan. Het wordt definitief niet Tivoli, Peter heeft geen zin om dingen te bekijken. In plaats daarvan zoeken we nog wat plekjes op om te winkelen, we maken er een kort dagje van vandaag.
Vanuit het hotel lopen we via het Pantheon naar een aantal winkels die ik op internet had gevonden. Het is buiten heerlijk warm in de zon, wat hebben we toch geluk met het weer. De hele week hebben we geen drup regen gezien, en slechts 1 ochtend wat bewolking gehad. Alsof we dit besteld hadden! Daarna lopen we via het winkelgebied bij de Piazza di Spagna naar de metro. Hier nemen we de metro naar het zuiden van de stad, bijna het einde van de lijn, naar een winkelcentrum. We stappen uit bij de halte Cinnecita, het winkelcentrum heeft dezelfde naam. Bij deze metrohalte liggen ook de Italiaanse filmstudio’s, maar van buiten de muren zien we er niet zoveel van.
Het winkelcentrum is klein, en het aanbod valt ons erg tegen. Buiten de lunch bij McDonalds kopen we er niets, en na 2 uurtjes nemen we weer de metro terug naar Spagna. Hier lopen we nog wat rond door de straatjes die we eerder hebben overgeslagen en we vermaken ons met het kijken naar mensen. Bij een parfumerie zie ik in het voorbij gaan het merk Smashbox uitgestald staan, een merk dat ik ken uit Amerika. Daar heb ik al eerder dingen van gekocht, en met name de foundation beviel me enorm goed. Wat een mazzel! Het merk wordt in Nederland niet verkocht, dus ik besluit er hier een mee te nemen.
Na deze winkel houden we het voor gezien. De batterijen zijn leeg, we zijn klaar met Rome en gaan terug naar het hotel. We hebben zin om nog even te relaxen voordat we ons afscheidsetentje doen vanavond. Morgen weer terug naar huis, het is mooi geweest. We kijken uit naar het weerzien met onze lieve hondjes die we deze week hebben gemist. Terwijl ik het reisverslag alvast bijwerk, kijkt Peter een film. Daarna pak ik mijn boek weer, maar tijdens het lezen doezel ik af en toe weg. Ik ben zelf ook doodmoe. Zo’n weekje stadten is blijkbaar heel vermoeiend, ook al ligt het tempo bij ons lager dan gemiddeld.
Om 8 uur lopen we de stad nog even in voor een laatste Italiaans diner. In een van de steegjes in de richting van het Pantheon vinden we een tentje dat behoorlijk vol zit, en schuiven we aan. Als we gaan zitten hebben we de neiging om alweer weg te gaan, zo belabberd zijn de tafels en de stoelen. De tafels hebben onder het blad een heel hoge rand, en onderaan de poten ook. De stoelen hebben ook dwarsbalkjes onder aan de poten. Je kunt je voeten dus nergens kwijt, behalve klem tussen de tafel en de stoel. En Peter’s lange benen zitten ook nog eens klem onder de tafel. Maar zin om nog verder te zoeken hebben we ook niet, en onze ervaring is dat het eten snel geserveerd wordt.
We vallen in herhaling en bestellen het gebruikelijke: bruschetta en een pizza voor Peter, caprese en lasagne voor mij. De voorgerechten komen inderdaad snel, maar de hoofdgerechten laten lang op zich wachten. De pizza van Peter is bovendien niet goed, ze zijn ingrediënten vergeten. Als we na lang wuiven eindelijk de aandacht weten te trekken van de ober wil hij deze alsnog koud naserveren, maar dat vinden we geen goed idee en we wuiven het weg. We willen niet betalen voor koude ingrediënten bovenop een pizza. Het smaakt ook allemaal niet bijster goed, we zijn veel beter gewend. Wel jammer voor het afscheidsetentje, maar des te meer een reden om terug te komen in Italië.
Na het eten betalen we snel, de ober is niet blij met ons en laat dat duidelijk blijken. Jammer dan! We lopen snel terug naar het hotel. Als ik de bagage weer inpak loopt Peter nog snel even langs de pinautomaat en daarna maken we ons op voor de laatste nacht. Morgen weer in ons eigen heerlijke bedje slapen, en de hondjes knuffelen. Heerlijk vooruitzicht! We hebben een fantastische week gehad, een die we niet snel meer zullen vergeten, maar het is ook heel fijn om weer naar huis te gaan. En wie weet wat er nog in het vat zit dit jaar! Geen Amerika-reis, maar dat behoort volgend jaar misschien weer tot de mogelijkheden. Dit jaar wordt het waarschijnlijk een autovakantie in Europa, mogelijk voor het eerst met z’n drietjes. Spannend! En wie weet ga ik nog een leuk reisje maken met mijn vriendin naar Rusland. St. Petersburg en Moskou staan beiden al heel lang op ons verlanglijstje, en toevallig liepen we tegen een aanbieding aan van BBI reizen voor die bestemming. Wie weet!?
Voor nu lekker slapen, en morgen gezond weer op. Arrividerci!
Woensdag 16 februari: Terug naar huis
Alsof ik een ingebouwde wekker heb word ik wakker 5 minuten voordat de telefoon-wekker afloopt. En dat is al vroeg, het is kwart voor 6. Ik gun me nog even tijd op de laptop voordat ik de badkamer induik, ik moet even wakker worden. En als Peter dan ook wakker wordt, het is dan ongeveer 10 over 7, maak ik me klaar voor de dag. Als het moet kunnen we heel snel paraat staan, dat blijkt vandaag wel weer. Om kwart voor 7 zijn de koffers dicht, netjes op gewicht, en kunnen we wachten op de taxi. Het ontbijt is pas vanaf 7 uur, dus daar kunnen we vandaag geen gebruik van maken. Peter betaalt de rekening in het hotel, wat nogal veel tijd in beslag neemt door de traagheid van de manager. Bovendien moeten we een gedeelte contant betalen (de toeristenbelasting en de drankjes), de rekening van de kamer kunnen we met de creditcard betalen. Dat is wat ons gisteravond werd verteld namelijk. Vandaag is hij van mening veranderd en we moeten de upgrade ook contant betalen (€50), maar dat geld heeft Peter gisteren niet afgehaald. Uiteindelijk kunnen we dan toch per creditcard betalen. Het is dan 5 voor 7 en we lopen naar buiten waar de taxi op ons staat te wachten.
Het is heel slecht weer deze ochtend, en volgens de taxichauffeur hebben we een perfect moment gekozen om te vertrekken. Het zou volgens de voorspellingen nu 2 dagen blijven regenen. Zo somber ziet het er inderdaad ook uit. Wat hebben we weer een mazzel gehad! De rit naar het vliegveld gaat vlot, we zijn er in een half uurtje. We worden netjes gedropt voor de ingang van de balie van Easyjet. Voor de speedy boarding is er een aparte incheckbalie waar niemand in de rij staat, maar we moeten toch even wachten want de bagageband is ermee gestopt. Gelukkig duurt het niet lang. De koffers zijn netjes aan het gewicht, we hebben zelfs nog ruimte over, en we krijgen ook voor de handbagage een labeltje waarmee we kunnen aantonen dat die is gecontroleerd.
Gelijk achter de balie is de veiligheidscontrole, en hier wordt mijn tas weer extra gecontroleerd. Ik heb onze toilettas met medicijnen en verband in mijn handbagage gestopt en was blijkbaar vergeten dat er ook een schaar in zat. Die mag natuurlijk niet mee aan boord. Ik vergeet altijd wel iets blijkbaar, en zo raak ik steeds dingen kwijt. Stom van mij! Gelukkig is het maar een schaartje.
Onze gate bevindt zich ook vlakbij, en daar zien we al een grote groep wachten, allemaal onverzorgde mannen, het lijken wel voetbalsupporters. Maar ze gedragen zich netjes, al zijn ze een beetje luidruchtig. Maar nu zijn Italianen over het algemeen wel erg luidruchtig is ons opgevallen. De dames van Easyjet lopen de rij langs op zoek naar handbagage die te groot is en die worden er dan ook feilloos uitgepikt. Een van de voetbalsupporters sloopt de halve koffer om hem alsnog passend te maken, maar een Chinees ouder echtpaar zorgt voor een grappige soapaflevering als ook zij moeten betalen voor een koffer die te groot is. Ze verstaan namelijk geen Engels. Ze spreken alleen Chinees. De groep voetbalsupporters maakt er geintjes over en zet hun aardig in de zeik, maar het Chinese echtpaar begrijpt er niets van en blijft maar lachen en vriendelijk doen. Ik vind het wel een beetje sneu. Uiteindelijk belt de Easyjet medewerkster met de mobiele telefoon van de Chinese heer blijkbaar een tolk die uitlegt wat er aan de hand is en dan verschijnt er in zijn handen een indrukwekkende stapel biljetten van €50 om de toeslag te betalen.
De tijd vliegt zo voorbij en ook de boarding tijd is allang vervlogen. We hebben dus weer vertraging. De bus laat op zich wachten, maar om 10 voor 9 mogen we eindelijk de bus in. De regen komt nog altijd met bakken naar beneden, en de sluis waardoor we naar de bus lopen is zo lek als een zeef. Zelfs in de bus is een apart gedeelte voor de speedy boarding, waar we plek ik overvloed hebben. De overige passagiers moeten als een sardientje in blik worden gepropt in het achterste gedeelte. Nog niet iedereen zit in de bus als die vol is, en dan is het wachten geblazen. We mogen blijkbaar nog niet vertrekken naar het vliegtuig, de vertraging loopt verder op. Maar dan komt blijkbaar een verlossend telefoontje en mogen we alsnog gaan. Voor de overige passagiers die staan de wachten in de lekkende sluis komt een andere bus. Eenmaal bij het vliegtuig mogen we als eerste eruit en we weten opnieuw de stoelen aan het gangpad op de eerste rij te bemachtigen. Lekker veel beenruimte hier!
Op de eerste rij hebben we weer goed zicht op de vervolgaflevering van de Chinese Soap. De Chinese vrouw komt met haar te grote koffer het vliegtuig in, en de cabin manager neemt haar koffer aan omdat die onder in het ruim moet. De Chinese vrouw begrijpt er weer niets van en blijft netjes bij de koffer wachten. Als de cabin manager zegt dat ze moet gaan zitten lacht ze eens, maar blijft haar koffer bewaken. Als dan een grondmedewerkers de koffer komt ophalen raakt de Chinese vrouw in paniek en wil het vliegtuig verlaten, met haar koffer mee. Vooraan in het vliegtuig ligt iedereen dubbel, maar ik vind het ook wel een beetje sneu. Dan komt de Chinese man weer erbij, die belt met zijn telefoon een nummer en duwt de Cabin manager zijn telefoon in de handen. Zij begrijpt niet gelijk wat hij wil, maar met de tolk kan zij dan het Chinees echtpaar duidelijk maken wat er gebeurt en de soap aflevering krijgt een positief einde.
Uiteindelijk zijn we met een dik uur vertraging in de lucht, onderweg naar huis. We kunnen bijna niet wachten. Als het tijd is om naar huis te gaan, kan het mij nooit snel genoeg gaan. Ik vind het heerlijk om weer in mijn eigen huis te zijn, en de hondjes om me heen te hebben. De vlucht verloopt prima en even voor 12 uur landen we op Schiphol. In no time zijn we bij de bagagebanden, het is dan 5 over 12. En om 11 minuten over 12 zitten we alweer in de trein naar Weesp, waar onze auto geparkeerd staat. Dat ging dus lekker vlot! De auto blijkt ongehavend en binnen 5 minuten maken we onze voordeur open. Zalig om weer thuis te zijn!
Het is heel slecht weer deze ochtend, en volgens de taxichauffeur hebben we een perfect moment gekozen om te vertrekken. Het zou volgens de voorspellingen nu 2 dagen blijven regenen. Zo somber ziet het er inderdaad ook uit. Wat hebben we weer een mazzel gehad! De rit naar het vliegveld gaat vlot, we zijn er in een half uurtje. We worden netjes gedropt voor de ingang van de balie van Easyjet. Voor de speedy boarding is er een aparte incheckbalie waar niemand in de rij staat, maar we moeten toch even wachten want de bagageband is ermee gestopt. Gelukkig duurt het niet lang. De koffers zijn netjes aan het gewicht, we hebben zelfs nog ruimte over, en we krijgen ook voor de handbagage een labeltje waarmee we kunnen aantonen dat die is gecontroleerd.
Gelijk achter de balie is de veiligheidscontrole, en hier wordt mijn tas weer extra gecontroleerd. Ik heb onze toilettas met medicijnen en verband in mijn handbagage gestopt en was blijkbaar vergeten dat er ook een schaar in zat. Die mag natuurlijk niet mee aan boord. Ik vergeet altijd wel iets blijkbaar, en zo raak ik steeds dingen kwijt. Stom van mij! Gelukkig is het maar een schaartje.
Onze gate bevindt zich ook vlakbij, en daar zien we al een grote groep wachten, allemaal onverzorgde mannen, het lijken wel voetbalsupporters. Maar ze gedragen zich netjes, al zijn ze een beetje luidruchtig. Maar nu zijn Italianen over het algemeen wel erg luidruchtig is ons opgevallen. De dames van Easyjet lopen de rij langs op zoek naar handbagage die te groot is en die worden er dan ook feilloos uitgepikt. Een van de voetbalsupporters sloopt de halve koffer om hem alsnog passend te maken, maar een Chinees ouder echtpaar zorgt voor een grappige soapaflevering als ook zij moeten betalen voor een koffer die te groot is. Ze verstaan namelijk geen Engels. Ze spreken alleen Chinees. De groep voetbalsupporters maakt er geintjes over en zet hun aardig in de zeik, maar het Chinese echtpaar begrijpt er niets van en blijft maar lachen en vriendelijk doen. Ik vind het wel een beetje sneu. Uiteindelijk belt de Easyjet medewerkster met de mobiele telefoon van de Chinese heer blijkbaar een tolk die uitlegt wat er aan de hand is en dan verschijnt er in zijn handen een indrukwekkende stapel biljetten van €50 om de toeslag te betalen.
De tijd vliegt zo voorbij en ook de boarding tijd is allang vervlogen. We hebben dus weer vertraging. De bus laat op zich wachten, maar om 10 voor 9 mogen we eindelijk de bus in. De regen komt nog altijd met bakken naar beneden, en de sluis waardoor we naar de bus lopen is zo lek als een zeef. Zelfs in de bus is een apart gedeelte voor de speedy boarding, waar we plek ik overvloed hebben. De overige passagiers moeten als een sardientje in blik worden gepropt in het achterste gedeelte. Nog niet iedereen zit in de bus als die vol is, en dan is het wachten geblazen. We mogen blijkbaar nog niet vertrekken naar het vliegtuig, de vertraging loopt verder op. Maar dan komt blijkbaar een verlossend telefoontje en mogen we alsnog gaan. Voor de overige passagiers die staan de wachten in de lekkende sluis komt een andere bus. Eenmaal bij het vliegtuig mogen we als eerste eruit en we weten opnieuw de stoelen aan het gangpad op de eerste rij te bemachtigen. Lekker veel beenruimte hier!
Op de eerste rij hebben we weer goed zicht op de vervolgaflevering van de Chinese Soap. De Chinese vrouw komt met haar te grote koffer het vliegtuig in, en de cabin manager neemt haar koffer aan omdat die onder in het ruim moet. De Chinese vrouw begrijpt er weer niets van en blijft netjes bij de koffer wachten. Als de cabin manager zegt dat ze moet gaan zitten lacht ze eens, maar blijft haar koffer bewaken. Als dan een grondmedewerkers de koffer komt ophalen raakt de Chinese vrouw in paniek en wil het vliegtuig verlaten, met haar koffer mee. Vooraan in het vliegtuig ligt iedereen dubbel, maar ik vind het ook wel een beetje sneu. Dan komt de Chinese man weer erbij, die belt met zijn telefoon een nummer en duwt de Cabin manager zijn telefoon in de handen. Zij begrijpt niet gelijk wat hij wil, maar met de tolk kan zij dan het Chinees echtpaar duidelijk maken wat er gebeurt en de soap aflevering krijgt een positief einde.
Uiteindelijk zijn we met een dik uur vertraging in de lucht, onderweg naar huis. We kunnen bijna niet wachten. Als het tijd is om naar huis te gaan, kan het mij nooit snel genoeg gaan. Ik vind het heerlijk om weer in mijn eigen huis te zijn, en de hondjes om me heen te hebben. De vlucht verloopt prima en even voor 12 uur landen we op Schiphol. In no time zijn we bij de bagagebanden, het is dan 5 over 12. En om 11 minuten over 12 zitten we alweer in de trein naar Weesp, waar onze auto geparkeerd staat. Dat ging dus lekker vlot! De auto blijkt ongehavend en binnen 5 minuten maken we onze voordeur open. Zalig om weer thuis te zijn!
Terugblik
We hebben genoten van onze week in Rome, dat zal ook blijken uit ons verslag. We vinden het een heerlijke stad, lekker eten, en veel leuke pleintjes en steegjes met de typische Italiaanse gebouwen. Veel sfeer! Gelukkig waren we er in februari, en hebben we prachtig weer gehad. Het aantal toeristen viel ons reuze mee, we konden alles steeds goed bekijken. De Romeinen vonden we niet altijd even vriendelijk, maar het is niet slechter dan bijvoorbeeld in Amsterdam. Geen reden om er weg te blijven in elk geval, maar wel anders dan bijvoorbeeld de vriendelijkheid die we zijn gewend in veel Amerikaanse gebieden en steden.
De Romeinse opgravingen met gebouwen die 3000 jaar oud zijn hebben veel indruk op ons gemaakt, we vinden het heel bijzonder hoe goed alles bewaard is gebleven. Ook het Pantheon vonden we heel indrukwekkend, net als de St. Pieter. Grootste verrassing was de San Paolo fuori le Muri, een super mooie kerk met veel kleur. Vrolijk en toch ook ingetogen, uitbundig in versieringen maar wel stijlvol en passend. Ik denk dat ik dit een van de mooiste kerken vind die ik ooit ergens heb gezien.
De Via Appia vonden we erg tegenvallen, maar dat had ongetwijfeld te maken met de raadselachtige sluiting van alle catacomben op de zondag dat wij er waren. Ze zouden volgens alle informatie geopend moeten zijn, maar we hadden blijkbaar pech.
Een week is wel heel lang in Rome, we waren uiteindelijk toch wel verzadigd. Hoewel wij een stad heerlijk vinden, vonden we Rome ook wel erg vermoeiend. Je loopt erg veel en ook alle indrukken vragen veel energie. Terugkijkend hadden we genoeg gehad aan 5 dagen in de stad, in plaats van 6 zoals nu. Zelfs al ligt ons tempo veel lager dan de gemiddelde Rome bezoeker, je krijgt uiteindelijk toch genoeg van alle fysieke inspanning en alle indrukken. Hoewel we ons hadden voorgenomen om eventueel nog naar Pompeii te gaan of naar Tivoli, hadden we daar uiteindelijk de puf niet meer voor. Die plannen zijn dus vooruitgeschoven naar een toekomstige vakantie.
Want het is voor ons wel heel duidelijk dat dit zeker niet de laatste keer is dat we naar Italië gaan, dit bezoek proeft naar meer. Rome zullen we niet zo snel nog eens bezoeken, met een week hebben we daar nu wel gezien wat we willen zien. Maar er zijn nog zoveel andere gebieden die ons enorm trekken. De Dolomieten willen we graag zien, en ook Abruzzo staat op mijn verlanglijstje. En wellicht komen ook Toscane en Umbrië nog aan de beurt, hoewel we dat niet zo snel in de zomervakantie zullen doen.
Deze reis is waarschijnlijk de laatste die we met z’n tweetjes hebben gemaakt. Zoals velen van jullie wel weten staan we op de wachtlijst voor een pleegkindje, en we verwachten dat ons gezien op korte termijn uitgebreid zal worden. Een volgende vakantie zal daarom misschien wel in een schoolvakantie moeten worden gepland, en dat heeft uiteraard invloed op de keuze van onze bestemming. Bovendien maak je met een kind een andere reis dan je doet met z’n tweetjes. Het was een mooie laatste-keer-met-z’n-tweetjes-reis, een mooie herinnering!
De Romeinse opgravingen met gebouwen die 3000 jaar oud zijn hebben veel indruk op ons gemaakt, we vinden het heel bijzonder hoe goed alles bewaard is gebleven. Ook het Pantheon vonden we heel indrukwekkend, net als de St. Pieter. Grootste verrassing was de San Paolo fuori le Muri, een super mooie kerk met veel kleur. Vrolijk en toch ook ingetogen, uitbundig in versieringen maar wel stijlvol en passend. Ik denk dat ik dit een van de mooiste kerken vind die ik ooit ergens heb gezien.
De Via Appia vonden we erg tegenvallen, maar dat had ongetwijfeld te maken met de raadselachtige sluiting van alle catacomben op de zondag dat wij er waren. Ze zouden volgens alle informatie geopend moeten zijn, maar we hadden blijkbaar pech.
Een week is wel heel lang in Rome, we waren uiteindelijk toch wel verzadigd. Hoewel wij een stad heerlijk vinden, vonden we Rome ook wel erg vermoeiend. Je loopt erg veel en ook alle indrukken vragen veel energie. Terugkijkend hadden we genoeg gehad aan 5 dagen in de stad, in plaats van 6 zoals nu. Zelfs al ligt ons tempo veel lager dan de gemiddelde Rome bezoeker, je krijgt uiteindelijk toch genoeg van alle fysieke inspanning en alle indrukken. Hoewel we ons hadden voorgenomen om eventueel nog naar Pompeii te gaan of naar Tivoli, hadden we daar uiteindelijk de puf niet meer voor. Die plannen zijn dus vooruitgeschoven naar een toekomstige vakantie.
Want het is voor ons wel heel duidelijk dat dit zeker niet de laatste keer is dat we naar Italië gaan, dit bezoek proeft naar meer. Rome zullen we niet zo snel nog eens bezoeken, met een week hebben we daar nu wel gezien wat we willen zien. Maar er zijn nog zoveel andere gebieden die ons enorm trekken. De Dolomieten willen we graag zien, en ook Abruzzo staat op mijn verlanglijstje. En wellicht komen ook Toscane en Umbrië nog aan de beurt, hoewel we dat niet zo snel in de zomervakantie zullen doen.
Deze reis is waarschijnlijk de laatste die we met z’n tweetjes hebben gemaakt. Zoals velen van jullie wel weten staan we op de wachtlijst voor een pleegkindje, en we verwachten dat ons gezien op korte termijn uitgebreid zal worden. Een volgende vakantie zal daarom misschien wel in een schoolvakantie moeten worden gepland, en dat heeft uiteraard invloed op de keuze van onze bestemming. Bovendien maak je met een kind een andere reis dan je doet met z’n tweetjes. Het was een mooie laatste-keer-met-z’n-tweetjes-reis, een mooie herinnering!
Abonneren op:
Posts (Atom)